Τον Νοέμβριο του 2020, παρά το γεγονός ότι ήμουν εξαιρετικά προσεκτικός, κόλλησα Covid για πρώτη φορά (ποτέ δεν θα μάθω με βεβαιότητα, αλλά το πιο πιθανό είναι να μολύνθηκα μέσω αερολύματος που πέρασε από τη μάσκα μου σε κάποιο κατάστημα ειδών σπιτιού ή σε σούπερ μάρκετ – τα μόνα μέρη που επισκεπτόμουν εκείνη την περίοδο).
Αυτή η λοίμωξη άλλαξε τη ζωή μου για πάντα – λίγους μήνες αργότερα ήμουν σε κατάσταση που χρειαζόμουν φροντίδα, εντελώς καθηλωμένη στο κρεβάτι και με συνεχή πόνο. Ξόδεψα μια μικρή περιουσία σε κάθε είδους θεραπείες και τελικά, μετά από σχεδόν ένα χρόνο, βρήκα 3 που δούλεψαν σε συνδυασμό: Συμπληρώματα και φάρμακα που αραιώνουν το αίμα με έβγαλαν από το κρεβάτι και με έφεραν πίσω στον κήπο και στον καναπέ. Τα αντιιικά και οι ενδοφλέβιες θεραπείες ανακούφισαν τα συμπτώματα και τον πόνο και μου επέτρεψαν να περπατήσω μικρές αποστάσεις, και τελικά το Help Apheresis με έφερε πίσω στη ζωή.
Έχω κάθε είδους αναμνήσεις από εκείνη την εποχή, και φυσικά από την περίοδο που ακολούθησε, όταν ξεκινήσαμε να χτίζουμε τοΚέντρο Αφαιρέσεως, ώστεοι άνθρωποι να έχουν ένα μέρος όπου να μπορούν να απευθυνθούν για να αποφύγουν να τους συμβεί αυτό που συνέβη σε μένα – ατελείωτη ταλαιπωρία, καμία βοήθεια, και πάνω απ’ όλα το στίγμα και η ψυχολογική βία. Αλλά η καλύτερη ανάμνηση ήταν ότι είχα μια οικογένεια που με φρόντιζε.
Την περασμένη εβδομάδα έλαβα ένα τηλεφώνημα που μου ράγισε την καρδιά – ένας νεαρός άνδρας γύρω στα είκοσι πέντε, με δάκρυα στα μάτια, γεμάτος φόβο μήπως δεν καταφέρει να ταξιδέψει, επειδή νιώθει συνεχώς τρομοκρατημένος, και να επισκεφτεί γιατρούς εκτός της χώρας του (όπου το σύστημα υγείας και οι γιατροί δεν αντιμετωπίζουν το Long Covid και το σύνδρομο μετά τον εμβολιασμό). Έτσι, του υποσχέθηκα ότι θα προσπαθούσα να τον βοηθήσω και να του απαλύνω λίγο τον φόβο, δείχνοντάς του τι να περιμένει. Του έστειλα πολλές φωτογραφίες που είχα τραβήξει στο παρελθόν – το αεροδρόμιο, την κλινική, τη θάλασσα, την παλιά πόλη και πολλά άλλα. Του έκανα επίσης μια μικρή ξενάγηση στην κλινική μέσω βιντεοκλήσης. Και τέλος, του υποσχέθηκα να του στείλω ένα βίντεο – όχι με ασθενείς – είχε δει πολλά από αυτά στην ιστοσελίδα μας και στο διαδίκτυο – αλλά με φροντιστές όπως η μαμά του. Οι φροντιστές των ασθενών με Long Covid και Post Vac έχουν πολλά κοινά, μοιράζονται πολλές από τις ίδιες εμπειρίες. Βλέπουν την αόρατη ασθένεια και βλέπουν το άγχος που προκαλείται και από το οποίο υποφέρουν οι αγαπημένοι τους. Το αυθόρμητο αποτέλεσμα (πήρα το κινητό μου, το έδωσα σε μια Ολλανδή κυρία που καθόταν στο λόμπι μας και αυτή μας βιντεοσκόπησε να μιλάμε στα αγγλικά και στα γερμανικά) είναι τώρα online στην αρχική μας σελίδα:
Για αυτό το βίντεο διατίθενται αγγλικοί υπότιτλοι. Απλώς πατήστε το κουμπί CC και επιλέξτε «Αγγλικά».
Ευχαριστούμε όλους τους συμμετέχοντες που μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους!
